ARTYKUŁY

dr Emilia Mikołajewska specjalista fizjoterapii
 Moje CV | Moje publikacje | Moje badania | Konsultacje | Kontakt | Indeksator | English version
Strona główna
Linki
Metryka strony
Nakarm glodne dziecko - wejdz na strone www.Pajacyk.pl


Wprowadzenie do kinesiotapingu w neurorehabilitacji
[Introduction to KT in neurorehabilitation]

dr Emilia Mikołajewska specjalista fizjoterapii

Kinesiotaping (ang. kinesiotaping, kinesiology taping, KT) jest samodzielną lub uzupełniająca metodą fizjoterapeutyczną opracowaną przez japońskiego chiropraktyka Kenzo Kase. Polega na umiejętnym zastosowaniu specjalnie opracowanych plastrów, aplikowanych na skórę pacjenta z odpowiednią techniką (zasadnicze elementy: kształt, rozmiar i sposób nacięcia plastra, dobór punktów aplikacji, kolejność naklejania, siła naciągu poszczególnych elementów plastra). W części przypadków mogą być stosowane oklejenia składające się z kilku nakładających się na siebie plastrów. Do kanonu metody należy również przemienność technik w czasie, tj. przejście od jednej techniki do innej w związku ze zmianą etapu terapii.

Zgodnie z intencją twórcy metody mając na uwadze podstawowy cel terapii wyróżnia się sześć głównych technik korekcyjnych: mechaniczną, powięziową, przestrzenną, więzadłową/ścięgnową, funkcjonalną i limfatyczną. Najczęściej wykorzystywane kształty oklejeń obejmują „Y”, „I”, „X”, „wachlarz” i „sieć” wraz z różnorodnymi ich odmianami.

Własności plastra są zbliżone do parametrów ludzkiej skóry: rozciągliwość wzdłużna 130-140%, brak rozciągliwości poprzecznej, grubość, waga i sposób przylegania ograniczające (przy prawidłowej aplikacji) powstawanie wrażenia naklejenia „czegoś” na skórze. Własności użytkowe rozszerzają: hipoalergiczność, wodoodporność oraz szybkie schnięcie po zamoczeniu, a także zastosowanie kleju aktywowanego termicznie.

Właściwa aplikacja plastrów wspomaga i stymuluje naturalne mechanizmy samoleczenia zachodzące w organizmie pacjenta. Jest to zapewniane m.in. poprzez poprawę mikrokrążenia, stymulację układu limfatycznego, normalizację napięcia mięśniowego oraz ułatwianie i wspomaganie funkcji mięśni i stawów. Sprzyja temu zapewnienie ciągłej terapii (24/7), przy czasie oddziaływania pojedynczej aplikacji 3-5 dni.

Wykorzystywany sposób oklejenia nie jest ograniczony przykładami podręcznikowymi. W mojej książce i artykułach podkreślam za twórcą metody, że każdy terapeuta z czasem może wypracować sobie własny warsztat, co sprzyja rozwojowi metody oraz maksymalizacji efektywności terapii u danego pacjenta w danej fazie terapii i w zgodzie z jej celami. Kluczem są tutaj: właściwa ocena pacjenta, wybór odpowiedniej koncepcji terapii, właściwa aplikacja plastrów, użycie materiałów wysokiej jakości oraz obserwacja przebiegu terapii i elastyczne reagowanie na zmiany (zarówno pozytywne, jak i negatywne).

Prostota i efektywność metody powodują jej dużą popularność, również u pacjentów neurologicznych. Ze względu na ograniczoną liczbę badań naukowych i publikacji z tego zakresu paradygmat EBM nakłada na fizjoterapeutów obowiązek niezwykle uważnego jej stosowania oraz udzielania wyraźnych wskazówek pacjentom. U ok. 10 % pacjentów możliwe są rzadkie skutki uboczne w postaci reakcji alergicznych, odparzeń itp., co pokazałam w moich dotychczasowych badaniach [publikacje poniżej]. Nie ulega wątpliwości, że części z nich można uniknąć dzięki uważnej obserwacji pacjenta, szczególnie w warunkach wysokiej temperatury i wilgotności. Jest to szczególnie istotne u pacjentów z zaburzeniami czucia i/lub świadomości, u których najmniejsze nawet zaniedbania w tym zakresie mogą doprowadzić do powstania trudno gojących się ran i odleżyn.


Piśmiennictwo dla osób szczególnie zainteresowanych (kolejność alfabetyczna):
  1. Jaraczewska E., Long C. Kinesio taping in stroke: improving functional use of the upper extremity in hemiplegia. Top Stroke Rehabil, 2006, 13(3):31-42.
  2. Kase K., Wallis J., Kase J. Clinical therapeutic applications of the kinesio tapping method. Ken Kai Co Ltd. 2003.
  3. Mikołajewska E. Kinesiotaping. Rozwiązania wybranych problemów funkcjonalnych. Wyd. Lekarskie PZWL, Warszawa 2011.
  4. Mikołajewska E. Side effects of kinesiotaping – own observations. J Health Sci., 2011, 1(4): 93-99.
  5. Mikołajewska E. Kinesiotaping u pacjentów z niedowładem połowicznym. Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja, 2011, 19: 33-37.
  6. Mikołajewska E. Alergia u pacjenta po terapii metodą kinesiotapingu – opis przypadku. Rehabilitacja Medyczna, 2010; 14(4): 32-39.
  7. Mikołajewska E. Hipoalergiczność plastrów do kinesiotapingu – opis przypadku. Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja, 2010, 6: 48-49.
  8. Rock Stockheimer K., Kase K. Pillar N. Kinesio Taping for Lymphoedema and Chronic Swelling. Kinesio USA 2006.
  9. Śliwiński Z., Kopa M., Halat B. i wsp. Ocena przydatności aplikacji Kinesiology Tapingu u chorych po udarze mózgu usprawnianych metodą PNF. Doniesienie wstępne. Fizjoterapia Polska, 2008, 8(3): 325-334.
  10. Śliwiński Z., Halat B., Michalak B. i wsp. Testy screeningowe wg. Vojty u dzieci z uszkodzeniem OUN a aplikacje funkcjonalne Kinesiology Tapingu. Fizjoterapia Polska, 2008, 8(3): 317-324.